CHEVY, BINKA & pups
deel 3 - de bevalling / pup 3 - 4 & 5

       



De klok tikt door, we krijgen koffie en gaan buiten even een luchtje scheppen.
We worden echt super opgevangen, en voelen ons erg op ons gemak.
Binka slaapt een beetje en dus kunnen we wel even een paar minuutjes weg.
We bellen de kinderen om het goede nieuws te vertellen.
Beide moeten uitgerekend vandaag voor de eerste dag naar school! Niet lang, alleen roosters ophalen.
Melvin is nog niet weg en hij komt snel even langs om de tweede pup te zien.
Michael is al vroeg terug van school en komt meteen door naar de praktijk.




 

Het loopt tegen 11.00 uur en een derde pup is nog niet in zicht. Wel heeft Binka steeds pers-weeën, maar na een tijdje
nemen die ook weer af. In overleg met ons wordt besloten om Binka een injectie te geven met een middel dat de weeën
opwekt. Omdat er nog -volgens de röntgenfoto- 3 pups geboren moeten worden wil de dierenarts niet te veel van dit
middel toedienen omdat de pups er last van kunnen hebben, maar een beetje is echt nodig omdat Binka steeds verder uitgeput
raakt en de weeën maar niet krachtig genoeg willen doorzetten.

Het medicijn doet zijn werk goed, na een hele korte tijd zien we verschil in sterkte van de weeën. Binka probeert zo hard mogelijk te
persen om zo haar derde kindje op de wereld te zetten. De dierenarts helpt haar weer een beetje en om 11.35 wordt pup 3 (SMURF) geboren!

   

 SMURF - teefje

Deze dame laat ons wel even  schrikken, want ze wil niet meteen gaan ademen.
Ze wordt op gang geholpen en na een paar angstige minuten feliciteert de dierenarts ons met een gezond én levend puppie!


 


Niet alleen voor ons is dit een heel bijzondere ervaring, ook op de praktijk zijn ze allemaal hartstikke enthousiast.
In principe gebeurt het heel erg weinig dat er een hond (of kat overigens) daar bevalt. Normaal gesproken vindt de bevalling
gewoon bij de mensen thuis plaats.  Het zijn stuk voor stuk ook echt geweldige meiden!
Een klein voorbeeld : na de geboorte van SMURF (pup 3) ging de deur open en kwam Annelotte binnen met beschuit met muisjes!!
(ze was hier speciaal voor naar de supermarkt geweest!)

        


 


 

Het is zo zielig om te zien dat Binka niet meer kan, ze is zó moe!
We overleggen en besluiten haar vrij snel nadat pup 2 geboren is nog een injectie te geven met wee-opwekkers, zodat
het allemaal misschien sneller gaat, en Binka dus eerder er van af is, en kan uitrusten en genieten van haar kindjes.

De injectie wordt gegeven en we gaan even buiten een luchtje scheppen, Michael blijft bij Binka en de pups.

Ineens gaat de deur open en wordt geroepen dat er een pup geboren is!!
Dit ging snel .. en zonder hulp, Binka heeft deze pup zelf ter wereld gebracht ... en wie was er bij : Michael!
Zijn bekkie ...  géweldig, zo trots, alsof hij de vader was!




Met de pup (ZORRO), een reu , ging het meteen allemaal goed. Tevreden ging hij bij zijn moeder liggen om daar kennis te
maken met zijn 'melkfabriek'. Hij werd om 12.15 uur geboren.





 



Binka kijkt ons hulpeloos aan, alsof ze wil zeggen : help me, ik kan niet meer!
Hoe machteloos kan je je dan voelen zeg.
Maar er moet nog één pup geboren worden. Alleen vragen we ons allemaal af óf Binka dat nog kan.
Omdat er nog maar één pup in de baarmoeder zit besluiten we een dubbele injectie te geven zodat de laatste pup snel geboren kan worden.
Het medicijn kan nu niet zo veel kwaad meer omdat er verder geen pups meer zitten.

Al snel na toediening zien we resultaat, krachtige pers-weeën volgen elkaar zeer snel op, maar Binka perst niet genoeg meer mee.
Ze wil wel, maar het lukt haar simpelweg niet meer. Niet zo heel gek want inmiddels is ze al 30 uur bezig.

Na het even aangezien te hebben wordt besloten haar naar de behandelkamer te brengen, omdat duidelijk is dat deze pup niet zomaar geboren zal worden.
De pups worden lekker dicht bij elkaar gelegd en moeten het even zonder hun mama stellen. Dat vinden ze niet leuk, maar ja ze beseffen niet dat het
moet omdat ze nog een broertje of zusje gaan krijgen.




 


   

Al snel wordt duidelijk dat er iets niet goed is met de volgende pup. Het vlies is al gebroken maar hij zit te ver nog weg om geboren te kunnen worden.
Het is nu zelfs zover dat er ook voor het leven van Binka gevreesd wordt. 
De pup móet er uit en overwogen wordt een keizersnede ... toch zijn we daar allemaal huiverig voor omdat niet zeker is of Binka een narcose aan kan.

De sfeer is vréselijk, er kan op dit moment veel mis gaan.
De kansen voor de pup worden met de minuut (seconde) minder, en tegelijk wordt Binka steeds zwakker.

Frank en Michael zijn bij Binka en omdat ik het even hier niet aan kan zien ga ik bij de pups zitten om ze in de gaten te houden.
Op zo'n moment kruiptt de tijd !

....

Dan wordt ik geroepen, het 5de pupje is geboren!.
Wat een opluchting!!!

....

Maar dat gevoel verdwijnt vrij snel want waar al eerder voor gevreesd werd blijkt zo te zijn : de pup heeft te lang zonder vlies in de baarmoeder gezeten
en het ziet er niet best met haar uit.

    Pupje 5, teefje, geboren om 14.30 uur

Deze pup was een heel mooie pup, de rest ook natuurlijk maar gek genoeg was de eerste pup en deze beide anders getekend en van kleur dan
de drie levende pups. Ze was lichtbruin en had ook een wit buikje zoals pup 2,3 en 4, maar darnaast had ze op op haar rug, onder het nekje een
ruitvormige witte vlek, én aan het einde van haar staart een wit puntje.



Maar hoe mooi ze was, ze wilde niet gaan ademen! Haar hartje klopte wel maar het ademen lukte niet.
En wat hebben ze voor haar geknokt! Er is niets wat niet geprobeerd is om haar op gang te helpen.
Zo'n 3/4 uur lang werd ze 'gereanimeerd', maar het mocht niet baten.
Toch was ze een vechtertje, want na 3/4 uur klopte haar hartje nog steeds, wel zwak maar het deed het nog.

We wilden geen van allen opgeven, terwijl we wisten dat het geen nut had, maar neem dan die beslissing maar
eens om als eerste te stoppen!

Meiden, gigantisch veel respect hoe hard jullie gevochten hebben voor haar, echt waar!

Uiteindelijk moesten we haar laten gaan,  omdat haar  hartje heel langzaam en heel ver weg nog klopte hebben
we besloten haar in te laten slapen. Ze verdiende niet dat we haar langzaam dood lieten gaan.



Nadat ze rust gekregen heeft hebben we afscheid van haar genomen.
Alles is gedaan om haar te redden maar we moeten accepteren dat het niet zo mocht zijn.

 

De bevalling zit erop!
Van te voren hadden we het heel anders voorgesteld.
Zoveel blijdschap maar ook veel verdriet.
We zullen de twee pups die het niet gered hebben nooit vergeten maar we moeten daar vrede mee hebben,
en de andere pups een goede start geven in hun verdere leventje!

 



Binka en haar kindjes zijn ingepakt en klaar om naar huis te gaan.
Om 15.30 uur zijn we thuis.


 




Na het lezen van dit deel zou je denken dat het wel heftig genoeg geweest is ...
Dit verslag schrijf ik pas veel later en we wisten toen de helft nog niet wat ons allemaal nog meer te wachten stond.




Klik hier om verder te gaan naar deel 4
Klik hier om terug te gaan naar de inhoudsopgave